گورستان خاطرات
نرفته برگشتم...باز دست از پا دراز تر.! نا امید تر!
باز تهی تر!
خالی تر!
نرفته باز برگشتم تا تکراری دیگر رقم زنم .!.
باز من
باز سیگار
و باز یادی که نرفت از یاد.
نرفته برگشتم...باز دست از پا دراز تر.! نا امید تر!
باز تهی تر!
خالی تر!
نرفته باز برگشتم تا تکراری دیگر رقم زنم .!.
باز من
باز سیگار
و باز یادی که نرفت از یاد.
هههییی!!
نرفت
و
من
نرفته
برگشتم.
از خنده هایت
خنجری برایم بساز
تا با نا خوشی ها بجنگم .
ستیز کنم
از آغوش گرمت
بستری برایم بساز
تا خستگی ها در آن خلاصه کنم.
از دستانت
پلی برایم بساز
تا از خویش به تو گذر کنم.
از چشمانت
فانوسی که نه!!
چراغی بساز
تا از تاریکی ها نهراسم.
از مهربانیت
تن پوشی برایم بساز
تا مهر بورزم............................دوست داشته باشم..
و عشق ما
چون گدایی ژنده پوش
اعتماد
را طلب می کند
چون شعر ما
که رهایی
را............
و اگر گاهی
به نظر گاهی
دیدی که
دیر گاهی
در صفحهء سیاه خاطر سردم
اثر خطی از تو نبود
بدان که
در گورستان خاطراتم مدفون شده ای
ای مردهء همیشه
منفور من
اما من نمیدانم، تو از کدامین زیبایی سخن میگویی؟
که پیرامون من جز
زجهء شب گیر یک زن
در سکوت یک شب مغموم و خوف انگیز
از برای مردن همسر .!!
جز
رقص یک مسلول از پس
سرفه های با تکرار
در اتاقی سرد و تاریک بر بستر!!
چه می باشد؟
از کدامین زیبا یی؟ تو باز گو؟از کدامین زیبا یی؟
از زردی عاطفه؟
از مرگ اعتماد......
از عشق بشکسته قایق
بنشسته در فساد؟
باز گو؟از کدامین زیبا یی؟ تا برایت قصه ها بنویسم.
دستم دگر توان دوباره قلم گرفتن ندارد
که باز بنویسم............................
از چشم خون چکان من،
زیبایی را ببین.
پُل
همیشه پل نماد ایثار است...نماد گذشت ،برای گذر یاران بی اعتنا.
.همیشه پل نماد خستگی است...
آنجا که زانوانش تاب تحمل بار بی اعتنایی را ندارند و روزی...........
من فرو ریختم
معماری می خواهم
که مرا
از نو
بنا کند.....
((فرهاد))
چه بیهوده در تلاشید تا مرا از پای بیاندازید
مرا که دیر زمانی است از پای افتاده ام!!
فنا شده ام!!!
مرده ام!!!!
چه بیهوده دست در دست هم گذاشته اید
زنجیروار........
از پی دیروز و امروز و فرداها............ ، یکدیگر را می پیمایید .
با همه تلخی هاتان
با همه زشتی هاتان
با همه نا ملایمتی ها تان.
که مرا از پای براندازید.
من فقط پیکره ای هستم با کوله باری از
خستگی هاتان.
خسته زین راه دشوار.
نا هموار
پُر خار.
راهی که زندگی نامش نهادند.
این راه را پیش از این ها که از پای بیافکنیدم
پیموده ام.
راهی که مرگ نام نهادمش .
بیهوده خود را نپیمایید
نرنجانید .
که گذرتان با همه تلخی هاتان
چندان مرا نمی آزرد.
زادهء شب های تنهایی را با تن فرسودهء خویش
تنها وا گذارید.
(( زادهء تاریکی ها ...فرهاد.))
از تو چه مانده به یادگار
در یاد و خاطرم؟
جز زخم کهنه ای که زدی تو در دلم!!
از من چه مانده در یاد دیگران؟
جز نقش مُرده ای
که هر رهگذر
چون افکند به من
یک نیم نگه نظر!!
می خواند از درون من
همه قصه ها..
آن یاد خنجر و..
این قلب بی ریا......
همه از عشق نوشتند !!! از دوست داشتن نیز همه نوشتند!! از
روشنی مهتاب از دل گرمی خورشید همه باز ، نوشتند!! نوشتند و
ندانستند،از چه در گذر ایام گذشتند .؛و چه ها را که نگذاشتند.؟؟
بگذار من هم قصهء دردمم بنویسم،
از عشق و همه کین و سرابش
از خوشکلئ آن دسته گُل ، داده به آبش!!
از تاریکئ مهتاب
از آن همه تردید
از بی رحمی خورشید...
از بی رنگی وبی مزگئ ، کال شرابش!!
از آن همه سگ دو...
از آن همه شب گردی و خواب، حرامش!!!
رفتم به درش شام که بینم رُخ ماهش!!!!
سر گشته و مغموم ، چه شد..................؟ در هم گره خورد،
آیا نگاهم به نگاهش؟؟
طومار نوشتم که جانم به فدایت!!
یک نیم نگهی کن، به این عاشق در بند.
راضی نگهم دار تو با آن همه لبخند!
بیمار شدم از هجر و فراقت!!!
یک روز که نه! ماه که نه! هفته که نه!
یک سال گذشت.............!!!!!!!
از آن یکی طومار..؟؟!!!
ای کاش یکی بود.....! آن همه طومار!!!
پس کو؟؟
نرسید است به یکی، دریغا جوابش!!
بس است دگر عاشقی و نقش بر آبش
امید گسستم من از این عشق ..!!
از روشنی مهتاب از گرمی خورشید
بیزار شدم از تو
بیزار شدم از خویش
بیزار شدم دگر از عشق
لعنت به تو و من، لعنت بر این عشق
لعنت به تو و من وعشق و بر این
... ذات خرابش.....
این شعر نوشتم واسه دوستی که می گه بنویس از اون از خودت از خدا بنویس . من هم
نوشتم و توی نوشته هام گفتم که عشق مث یه قطره اشک از چشام افتاد...................
دیگه چشم دیدن رنگ عشقُ ندارم گوش شنیدن آواز عشقُ ندارم..دیگه دل واسه جا دادن
عشقُ ، هم ندارم.... شما بگین .................... ماهم نشنیده می گیریم
مث همیشه....خوش باشین...دوست داشتین غصه هاتونو بریزین توی دل تاریک من خوشحال میشم.
در مورد من چی فکر می کنی ؟ چی برداشت می کنی؟ ولی من..................
از این زندگی خسته ام!! از خود از خدا هم خسته ام!! از لبخند سرد وبی مهر این دنیا من
نیز خسته ام!! آفتاب و مهتاب می آیند از پی هم اما چه سود !! از آفتاب و مهتاب بی رونق
از نور هم خسته ام!! آه ه ه ه ه ..... از خستگی یک نیمروز عبوس و تلخ ، خسته باز آمدم وباز
هم خسته ام!!!!! از سالی که ندارد هیچ نشانی از بهار هم خسته ام!!از لطف وعنایتی که هیچ
نبود اثر ز آن، بسیار خسته ام!! از عشق وعشوهء تو، که چیزی نمانده زآن به یادگار خسته ام!
شاید ندانی؟که چه می گذرد در اعماق این دلم؟ بگذار تا برایت باز گو کنم ، از تو نیز خسته ام!!
عمریست که جاخوش کرده ای در کنج این دلم!از این همه نشستن تودر دلم با افتخارخسته ام!!
بگذر زمن و بگذار ، خود را فنا کنم!!! ازاین همه بی ثمر مردن با مرارخسته ام!! سهمم چه بود
از با تو بودن، جز این همه خستگی؟؟ از این همه بخشش که کردی به من نثار خسته ام!!
مُردم،،،،،،،،،
می میرم دیگر جایز نیست.
مزارم را در تنهائی بنا کُن!!
تا زنده گان بدانند...
در دیر زمانی نه چندان دور
تنها زیسته ام.
مزارم را
در زیر درخت خُشکی بنا کن!!
آنجا که لانهء جغد شومی بر بلندایش
بنا شده.
تا زنده گان بدانند،
در دیر زمانی نه چندان دور
زندگئ شومی داشته ام.
بر سنگ مزارم
نبشته ای از نام من
حک مکُن .
تا زنده گان بدانند...
در دیر زمانی نه چندان دور
بی نام و نشان بوده ام.
در زیر سیگارئ از یاد رفته.
دودی سُربی رنگ که در سیاهی شبم گُم می شد و
فنجان چای یخ شده ای که
به فراموشی سپرده شده.
آه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
به یاد می آورم
روزگاری را
که تلخی را
هیچ گاه
درآن راه
نبود.
نوروز
باز نوروز آمد و ما همچو پار
مانده ايم در نرخ اجناس مات و زار
باز امد نوبهار و سال نو
سهم ما این بود،گفت وشنو
چون که عيد مفلسان حالي نداشت
مادرم امسال سبزي هم نکاشت
سفره را گفتيم با خاگينه اي رنگين کنيم
آنفولانزا آمد و اين مرغ هم تخمي نزاشت.
به اميد آنکه سالي سر شار از توافقات وخالي از مشاجرات پیش رو
داشته با شین.
مريد پر و پا کندهء شما مهدي عاشق پیشه . تقدیم به خوانندگان
همیشه ، عزیز ..
شعری بود از دوست خوبم مهدی... شاید خوشتون نیومده باشه
اما هر چی هست حرف دل و
هر سحن کز دل بر آید
لا جرم بر دل نشیند
مخلص، فرهاد همیشه خندان غم پیشه
حدیثم؟
!راز من دانی؟
تمام مردم این شهر می دانند
.بر در و دیوار هر بر زن قصه ام بر جاست می خوانند
ز هر کس نام من پرسی!!؟
ز هر کس قصه ام پرسی!؟
سری جُنباند و گو ید
:ولش کن مرد بد نام است
!!رفیق باده و بنگ است
!!حدیث او همه رنگ است؟
!!عجب دارم تو اینها را نمی دانی؟
!!!!!!!!!!!برو ،
برو از من گریزان شو
برو با دیگری هم عهد و پیمان شو
حدیث من
حدیث من همه درد است
.حدیث من همه رنج است
.حدیثم قصهء اندوه یک مرد است
.برو
.................برو از من گریزان
شو
....
نوازش سگی ولگرد ، شاهد آن بودن که چگونه به زیر غلتکی میرود،
و گفتن که سگ من بود.
ساده است
ستایش گُلی ، چیدنش و از یاد بُردن که گُلدان را آب باید داد.
ساده است
بهره جوئی از انسانی، دوست داشتنش بی احساس عشقی ،
او را به خود وا نهادن
و گفتن که دیگر نمی شناسمش،
ساده است
بر خاکی نشسته ام که از آن من نیست
با نامی زیسته ام که از آن من نیست
از دردی گریسته ام که از آن من نیست
از لذتی جان برده ام که ازآن من نیست
به مرگی جان می سپارم که از آن من نیست.
دست ها بالا بود
هر کسی سهم خودش را طلبید
سهم هر کس که رسید، داغ تر از دل من
اما.....!!!
نوبت من که رسید،
سهم من یخ زده بود!!!
سهم من چیست مگر؟
یک پاسخ،
پاسخ یک حسرت!!
سهم من کوچک بود.
قد انگشتانم
عمق ان وسعت داشت.
وسعتی تا ته دلتنگی ها
شاید از وسعت آن بود
که بی پاسخ ماند........!!!!!
من نیستم، من نیستم
رفت عمر من از دست من
این عمر مست وپست من
یک عمر با بخت بدش
بگریستم، بگریستم.
لیک عمر پای اندر گلم
باری نپرسید از دلم
من چیستم؟؟
من کیستم؟
مرا شرح حکایت در درون سینه می جوشد
هزاران شکوهء ناگفته را روزی
زچشم خون چکان و
سینهءگرمم مسلسل وار خواهم گفت.
مرا دلدار ، می گیری!؟!؟
تو با ققنوس بال افشان خاطرها
که از خاکسترش خیزد
چه خواهی کرد؟؟
من از کین خواهی وخون خواهئ یک خلق سرشارم.
هزاران شکوهء ناگفته را روزی
زچشم خون چکان و
سینهءگرمم
مسلسل وار
خواهم گفت.
